czwartek, 31 stycznia 2013

Motto na dziś

A nawet dwa :)


 Od jakiegoś czasu strasznie intensywnie pracuję i coraz bardziej dopada mnie przemęczenie. Ciągnę resztką sił i odliczam dni do urlopu. Niestety zanim będzie mi dane wyruszyć w dzicz, muszę jeszcze przebrnąć przez kontrolę jednego z realizowanych przez mnie projektów. Owa kontrola jeszcze się nie zaczęła, a już mi się śni po nocach. Stąd pierwsze motto. 

W ramach realizacji tego postanowienia postanowiłam dziś wyjątkowo nie kiblować do nocy w pracy. Wybieram się na imprezkę w wielkim świecie. Pewnie zaszczyci ją całe stado znanych, lubianych i doskonale wystylizowanych. Dlatego, chociaż to trochę nie moja bajka, postanowiłam, że wieczorem moje motto powinno brzmieć tak:



Miłego dnia!
Marta

wtorek, 29 stycznia 2013

Czas (nie) goni nas

Mieliśmy do niedawna w domu dwa zegary. Jeden w jadalni (link), a drugi w przedpokoju (link). Oba ulokowane w miejscach strategicznych. Wystarczy rzut oka i już wiem jak bardzo spóźniłam się do pracy albo, że jajka będą jednak na twardo :)
Pod choinkę dostaliśmy niedawno kolejny. Z tej samej serii co skrzyneczki. Nowy zegar zadomowił się na półce w salonie. Patrzę na niego wieczorami, gdy zastanawiam się, czy już pora iść spać, czy może jeszcze przeczytać kolejny rozdział książki. Z tego patrzenia wiele nie wynika, ponieważ i tak zawsze wybieram kolejny rozdział. Potem zerkam znowu i liczę ile godzin snu mi zostało i jak bardzo się nie wyśpię. A rano jak zwykle odliczam na innym zegarze swoje spóźnienie.


 
W skrzyneczce nastąpiła zmiana dekoracji. Pożegnałam się z jesienno-zimowymi akcentami. W zamian mam naturę i pastele. Te kolory nastrajają mnie bardziej wiosennie. Tak samo jak słońce, które po długiej nieobecności pojawiło się na chwilę w weekend.
Wykorzystałam ten moment, żeby zrobić zdjęcie moim kolejnym, nowym... tak, tak - skorupom :) Wszystkie dostałam w prezencie. I miseczki, i dzbanek i pojemnik. I choć każdy prezent pochodzi z innego źródła, razem świetnie dopasowały się kolorystycznie.


A tak łapałam w obiektyw promienie niskiego, zimowego słońca. Szkoda, że wyszło tylko na dwa dni.
Ta plucha jest okropna. A moje skórzane kozaki, mimo codziennego pastowania do niczego się nie nadają i wołają, żeby je dobić :(


Chyba jutro w ramach poprawy nastroju nazrywam sobie  gałązek forsycji i zacznę przywoływać wiosnę.

Miłego dnia!
Marta

piątek, 25 stycznia 2013

Motto na dziś

Dzisiaj znowu zostanę weekendową słomianą wdową. Adam jedzie z kolegami na zimowe wspinanie w Tatrach. Nie bardzo mi się ten pomysł podoba. Mam w sobie jakiś wewnętrzny niepokój, że coś złego może się wydarzyć. W końcu Tatry zimą, to jednak nie przelewki.
Staram się jednak myśleć pozytywnie i wmawiać sobie, że te kilometry lin i kilogramy żelastwa na coś się przydadzą. Kask, raki, czekany... na pewno będzie bezpiecznie. Mam nadzieję, że zdrowy rozsądek wygra z pogonią za adrenaliną i cały wyjazd będzie fajną zabawą i przygodą... 
Może jak powtórzę to sobie jeszcze z jakiś milion razy, to w to uwierzę i przestanę się denerwować :)

W związku z tą sytuacją wybrałam sobie takie motto na dziś:

Miłego dnia!
Marta

poniedziałek, 21 stycznia 2013

Gdzie jest słonko, kiedy śpi...

Słonko zakamuflowało się za chmurami i od ponad tygodnia się nie wychyla. Pozostaje pozazdrościć takiej długiej drzemki. Przy takiej aurze tylko czekać, aż wilki zaczną hasać po ulicach, a ja do pracy będę jeździć psim zaprzęgiem. Śnieg pada i pada, a ja coraz bardziej nie mogę doczekać się końca zimy. Dobrze, że chociaż w domu zrobiło się wiosennie. Wyciągnęłam pastelowe dekoracje, zakwitły kwiatki, przeglądam zdjęcia z zeszłego weekendu, kiedy na moment pojawiło się słońce. Ktoś zna sposób, żeby wypłoszyć te okropne chmury?





Trzymajcie się ciepło i uważajcie na białe niedźwiedzie ;)

Miłego dnia!
Marta

niedziela, 20 stycznia 2013

Czarna istota ;)

Już kilka razy wspominałam o tym, że uwielbiam kawę. To dopalacz, bez którego nie wyobrażam sobie poranka. Ponieważ jestem typową sową, codzienne wstawanie rano, zwłaszcza o tej porze roku, to dla mnie męka. Zwykle po ok. 7 sygnałach budzika (a dokładniej po tylu "drzemkach") Adamowi udaje się wyciągnąć mnie z łóżka. Na pół lunatykując dowlekam się do kuchni, gdzie czeka już na mnie przygotowana przez mężulka kawa. Dopiero jak ją wypiję, zaczynam jako tako funkcjonować i mogę zacząć się ogarniać i przygotowywać do wyjścia do pracy. Poranna kawa to rytuał. Nie ma kawy, nie ma po co wstawać z łóżka :)



Nie mamy super ekstra wypasionego ekspresu, ale mamy porządną kawiarkę, która w zupełności zaspokaja nasze potrzeby. A właściwie moje, bo Adam jest wymarzonym baristą. Umie przygotować pyszną kawę i lubi jej zapach, ale delikatnie mówiąc, nie jest fanem smaku tego napoju ;)
W spiżarce mam potężny zapas kawy w ziarnach, bo wiadomo, że najbardziej aromatyczna jest ta świeżo mielona. Wszystkiego może w domu zabraknąć, ale nie kawy.



















Przy okazji popijania dzisiejszej "porannej" kawy (bez przesady, dziś niedziela więc spałam prawie do południa) postanowiłam pokazać nasze nowe podkładki pod kubki. Na sześciu podkładkach znajdują się czarno-białe fotografie przedstawiające historię budowy wieży Eiffla. Wieża jaka jest, każdy widzi, ale ciekawie jest zobaczyć jak zmieniało się również jej otoczenie.


Prawda jest taka, że u mnie na porannej kawie nigdy się nie kończy. Potem są jeszcze przynajmniej ze dwie. Pocieszam się, że pijam ją zwykle z mlekiem więc tych kilka kubków nie powinno być szkodliwych dla kości. Za to wszelkie niepożądane wolne rodniki są już z pewnością zupełnie zniewolone ;)

A wy lubicie kawę? Jaką najczęściej pijecie?

Miłego dnia!
Marta
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...