czwartek, 26 stycznia 2012

Hej w góry, w góry...

Wszystko co dobre szybko się kończy. Z jakiś niezrozumiałych powodów zupełnie tak samo rzecz się miała z naszym urlopem. Pozostały miłe wspomnienia i jakieś straszne ilości zdjęć:)
W związku z tym wrzucam dziś kilka, żeby wzbudzić zazdrość u wszystkich, którym nie dane było doświadczyć w tym roku prawdziwej zimy. A zima w górach to jest dopiero coś! Zwłaszcza w promieniach zachodzącego słońca.





Jak już przebrnę przez tych kilka setek fot, posegreguję, ocenzuruję i takie tam, to na pewno wkrótce się nimi podzielę. I opowieści o tym jak się żyje w ponad 100-letniej łemkowskiej chacie też nie zabraknie;)

Miłego dnia!
Marta

poniedziałek, 16 stycznia 2012

Zima w mieście

Wiem, wiem... miało być o dalszym urządzaniu mieszkania. Ale nie mogę przejść obojętnie obok faktu, że jednak zima się namyśliła i zaszczyciła nas swoją obecnością.
Tak prawdę powiedziawszy, to nie miałabym nic przeciwko temu, żeby ta pora roku nas ominęła i przyszła od razu wiosna. No ale nie udało się. Śnieg spadł, mrozek chwycił, dozorca sypie solą na potęgę - zima w pełni. Na dodatek zima w pełni, w mieście.


Jak powszechnie wiadomo, gdy w mieście spadnie biały puch, to bardzo prędko przestaje on być puchem, a jeszcze szybciej przestaje być biały. Dlatego właśnie zima jest fajna w górach, a w mieście zdecydowanie fajna nie jest.
Na szczęście przed totalną zimową nietolerancją ratuje mnie fakt, że są miejsca w centrum Warszawy, w których zima wyglądaja tak:







Może rozpoznajecie miejsce ze zdjęcia powyżej? Jego fragmenty w jesiennej odsłonie pokazałam jakiś czas temu w tym poście.




Nie wiem dlaczego, ale latarnie zawsze "pchają się" do zdjęcia. Też tak macie? Proszę, poniżej jeszcze jedna.



A takie cudnej urody ptaszory można spotkać oczywiście w Łazienkach. Nie wiem dlaczego, ale pawie zawsze kojarzyły mi się z latem, słońcem, zielenią, upałem, młodymi parami, które próbują zrobić sobie z nimi zdjęcia ślubne, itp. Ale pawie w zimie? W sumie nigdy nie słyszałam, żeby miały zapadać w sen, odlatywać do ciepłych krajów, czy coś w tym rodzaju, ale jakoś tak nijak mi do zimy nie pasowały. Ale po tym, jak zobaczyłam to zrobione przez Adama zdjęcie, myślę sobie, że pawie są najpiękniejsze w zimowych okolicznościach przyrody.


A pod koniec tygodnia uciekamy z miasta na kilka dni w góry, do głuszy, gdzie nie ma turystów, sklepu i internetu też. Mam nadzieję, że przed wyjazdem jeszcze się tu pojawię. Gdyby jednak komuś było mało mojego pisania, to w tym tygodniu powinny się pojawić dwa moje artykuły na portalu zwierciadło.pl. Pierwszy pewnie już jutro więc zapraszam do lektury.

Miłego dnia!
Marta

poniedziałek, 9 stycznia 2012

Poniedziałek. Znowu!?

Są takie dni kiedy mój umysł nie chce pracować i właściwie można stwierdzić, że mimo ogromnego wysiłku, jedyną rzeczą, którą udaje mi się osiągnąć, jest oddychanie. Tak się dziwnie składa, że zwykle są to poniedziałki. Też tak macie?


Dzisiaj jest jakiś wyjątkowo ciężki dzień. Żebym chociaż mogła powiedzieć, że zamiast o pracy - myślę o czymś innym. Niestety, dzisiaj zdecydowanie myśli zebrać nie mogę. Energi brak, a w głowie taka pustka, że zaczynam podejrzewać, że nie ma tam nawet tych dwóch piłeczek, które się czasem zderzają (i według pewnych teorii wtedy powstaje myśl). Dzisiaj piłeczki jakoś nie chcą się ze sobą spotkać.
W takie dni jest tylko jeden ratunek - KAWA!


Jak niektórym wiadomo jestem kawoszem totalnym. Dzień zaczynam od błagalnego spojrzenia na Adama, z którego można wyczytać "Kawyyyyyy". Pierwsza jest na rozruch zanim wyjdę z domu, a potem jest kolejna i kolejna. Najbardziej lubię taką z dodatkiem spienionego mleka, cukru i przypraw korzennych. A Wy jaką pijecie?


Niektórzy mogą powiedzieć, że to uzależnienie od kofeiny. Nic bardziej mylnego! Przecież wiadomo, że...


Kreatywność spadła mi dzisiaj do zera, dlatego posiłkuję się zdjęciami ściągniętymi kiedyś ze strony http://pinterest.com

I jeszcze jedno. Czy ktoś umie mi sensownie wytłumaczyć, dlaczego poniedziałek jest tak blisko piątku, a piątek tak daleko od poniedziałku?

Miłego dnia i oby do piątku!
Marta

środa, 4 stycznia 2012

Marzenia vs. rzeczywistość, czyli lampa w jadalni

Nowy rok zaowocował kolejnymi zmianami w naszym M. Zostałam ostatnio skarcona, że żaden news na ten temat nie pojawił się jak dotąd na blogu więc przywołana do porządku informuję, że przybyło nam między innymi trochę mebli. Ale o meblach innym razem. Dzisiaj, korzystając z tego, że w weekend na chwilę wyszło słońce i dało się zrobić, jako takie zdjęcia, prezentuję (znowu) jadalnię.


Jak widać zawisła nowa lampa. Już od dawna nie mogliśmy wytrzymać z górnym oświetleniem w postaci wiszącej pod sufitem papierowej kuli, choć lepsze to niż dyndająca na kablu żarówka. Od kilku miesięcy rozglądaliśmy się za jakąś prostą, industrialną lampą, ale ceny przyprawiały nas o palpitacje serca. Niestety okazało się, że wymarzone lampy, o których pisałam w tym poście są póki co poza naszym zasięgiem. No i tak jakoś wyszło, że przy ostatniej wizycie w IKEA spontanicznie zdecydowaliśmy się na zakup tej właśnie lampy. Ach ta IKEA - co my byśmy bez niej zrobili :)))


Lampa jest wielka, ale ponieważ mamy w planach w bliżej nieokreślonej przyszłości zakup dużeeeego stołu (jakaś mania wielkości, czy co), to będzie akurat pasować. A na razie nasz niewielki stolik - wciśnięty dodatkowo pod parapet najgłębiej jak się dało, żeby nie trącać choinki - wygląda na jeszcze mniejszy niż jest w rzeczywistości. Zakup musimy zaliczyć do bardzo udanych. Wreszcie zrobiło się przytulniej, a światło nie razi tak jak wtedy, gdy waliło z góry.


Jak widzicie choinka już dogorywa i zdaje się, że jej dni są policzone. Ale póki igiełki nie sypią się przy najmniejszym ruchu powietrza, jeszcze z nami pomieszka.
Natomiast świąteczne ozdoby z parapetu z całą pewnością znikną lada dzień.


Szykuje się kolejny długi weekend więc trzymajmy kciuki za dobrą pogodę. Jak znowu wyjdzie słońce, to może na kartach bloga zagości salon? A może ławka w przedpokoju? Kto wie:)

Miłego dnia!
Marta

niedziela, 1 stycznia 2012

Noworocznie

No i jest. Pierwszy dzień Nowego Roku. Przywitaliście go hucznie?


My spędziliśmy dzisiejszą sylwestrową noc w niezastąpionym gronie bliskich przyjaciół - nieodłącznych wspólników wypraw, zabaw, gier i przygód. I tak sobie myślę, że różne noworoczne życzenia: szczęścia, spełnienia marzeń, wielu radosnych chwil, itd. nie mogłyby się spełnić bez takich właśnie życzliwych osób wokół nas.
Dlatego życzę wszystkim, aby w tym nowym roku były blisko Was osoby, z którymi możecie się śmiać i płakać. Takie, które będą Wam kibicować w dążeniu do założonych celów, będą źródłem pozytywnej energii, będą Was inspirować. Takie, przy których możecie być sobą, wygłupiać się, bawić i nie martwić o to, co sobie inni o Was pomyślą. Takie, które w trudnych chwilach będą Was wspierać, pocieszać i bezinteresownie pomagać. Takie, bez których nie wyobrażacie sobie nie tylko tego kolejnego roku, ale wielu następnych lat.

Niby dziś jest dzień jak co dzień, a jednak gdzieś w tyle głowy wielu osób snują się podsumowania, plany, postanowienia. Ja właściwie specjalnych postanowień nie robię, ale może powinnam zacząć? Może takie - niby nic konkretnego, ale chciałabym się tego trzymać:


No dobra, życzenia życzeniami, postanowienia postanowieniami, ale pamiętajmy o jeszcze jednym... już za chwilę karnawał czas zacząć! Tak więc...


Miłego dnia!
Marta
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...